Bir solukta geçivermiş kırk yıl, ne çabuk tükenmiş zaman. Hemen geçsin dediğim yada hiç bitmesin istediğim anlar ne çabuk geçivermiş. Mazi'de çok güzel şüphesiz, o zaman vardılar şimdi yanımda olamayanlar. Ruhlarını tevdi ettiler birer birer yaradan'a. Şimdi onlar birer anı, birer resim, ama saklı duruyorlar ruhumun derinliklerinde. Zaman zaman düşüyorlar dimağ'ıma, yada bazen en seçkin konukları oluyorlar rüyalarımın. İşte o anlarda daha iyi anlayabiliyorum, onlar için neçok özlem çektiğimi. Mutlulukla anıyorum, boğazım düğümleniyor, burnumda hafif bir sızı, hülyalar'a dalıyorum dönüp geçmişe. O halde yaşadığımız anın kıymetini bilmeli, sevgiyi ertelememeliyiz, kötülüğü kovmalıyız kalplerimizden, bir daha geri gelmemecesine. Daha çok vakit ayırmalıyız sevdiklerimize, ertelememeliyiz hiç bir şeyi, zira yaradan ile yaşam sözleşmemiz yok ki. Bilemeyiz bizim için zaman hangi anda duracak. Öyleyse pişmanlıklarımız olmadan sonlansın yaşamımız.