HZ. ALİ'NİN MÜSLÜMAN OLUŞU
Hazret-i Hatice'nin tereddütsüz îmân edip Müslüman olması Resûl-i Ekrem Efendimizi son derece memnun ettiği gibi şevkini de arttırdı. Artık yeryüzünde davasını tasdik ve kabul eden biri vardı.
Peygamber Efendimizin İslâma dâvet ettiği ikinci insan yine en yakınlarından biri olan Hazret-i Ali idi. O dört beş yaşından beri Efendimizin terbiyesi altında bulunuyordu ve o eşsiz terbiyenin eseri olarak akranlarına göre feraset ve ahlâk bakımından üstün bir seviyedeydi.
Birgün Resûl-i Ekrem Efendimizi Hazret-i Hatice ile namaz kılarken gördü. Hayran hayran seyredip namaz bitince
"Nedir bu?" diye sordu.
Resûl-i Ekrem
"Ey Ali bu Allah'ın seçtiği beğendiği dindir. Ben seni bir olan Allah'a îmân etmeye davet eder insana ne faydası ne de zararı dokunmayan Lât ve Uzza'ya tapmaktan sakındırırım" dedi.
Hz. Ali bu teklif karşısında tatlı çocuk bakışlarını yere dikerek bir an durakladı. Sonra şöyle dedi:
"Benim şimdiye kadar görmediğim işitmediğim birşey bu. Babam Ebû Talib'e danışmadan birşey diyemem."
Fakat Resûl-i Kibriyâ Efendimiz henüz da'vasını açıkça ilân etme emrini almış değildi. Bu sebeple Hz. Ali'yi ikaz etti:
"Ey Ali!" dedi. "Eğer söylediklerimi yaparsan yap. Yok eğer yapmayacak olursan gördüğünü ve işittiğini gizli tut. Kimseye bir şey söyleme!"165
Hazret-i Ali bu ikaz üzerine sırrını muhafaza edeceğine söz verdi. O geceyi düşünerek geçirdi. Şafak aydınlığı ile birlikte gönlüne de aydınlık doğdu. Resûlullahın huzuruna giderek
"Allah beni yaratırken Ebû Talib'e sormadı ki ben de Ona ibâdet etmek için gidip kendisine danışayım" dedi ve Müslüman oldu.
Müslüman olan ilk çocuk şerefini kazanan Hazret-i Ali o sırada on yaşında bulunuyordu.166
Tedbir her zaman güzel bir harekettir. Ama bir davanın yeni yeni yayılmaya başladığı sırada çok daha güzeldir. İşte Allah Resûlü Hazret-i Ali'ye gördüklerini ve işittiklerini şimdilik kimseye anlatmama ve duyurmama ikazında bulunmakla kâinatta da câri olan tedbir tedric ve hikmet kanununa riâyet ederek bizler için de bir ölçü veriyordu. Gerçekten tedbire başvurma zaman ve mekânın şartlarını gözönünde bulundurarak dâvasını yayma Allah Resûlünün tebliğ hayatında mühim bir yer işgal eder.
Îmân safında yer almada Hazret-i Hatice ve Hazret-i Ali'yi Resûl-i Ekremin evlatlık edindiği Zeyd bin Hârise (r.a.) takip etti.
Müslüman olduktan sonra Hazret-i Ali ile Hazret-i Zeyd'in Nebiyy-i Ekrem Efendimize gönülden bağlılıkları yeniden tazelendi ve güç kazandı. Artık Efendimizden ayrılmıyor namaz ve ibadetlerini onunla birlikte ifâ ediyorlardı.
Hazret-i Ali zaman zaman Resûl-i Ekremle birlikte Kâbe'ye gider orada namaz kılarlardı.
Afif i Kindî alış veriş maksadıyla geldiği Mekke'de henüz îmân etmediği bir zamanda Peygamberimiz Hz. Hatice ve Hz. Ali'yi namaz kılarken görmüştü. Müslüman olduktan sonra o hallerinden gıbta ile bahsederek şöyle demiştir:
"Ben o zaman imân edip de onların dördüncüsü olmayı ne kadar isterdim."
Peygamber Efendimiz davasını henüz umuma açıklamamış olmasına rağmen müşrikler onların Kâbe'de namaz kılmalarından yaptıkları ibadetten farklı bir ibadet yapılmasından pek hoşlanmıyorlardı. Bu sebeple bir müddet sonra Peygamber Efendimiz Hazret-i Ali ile namazlarını kırlarda vadilerde edâ etmeyi daha uygun buldular.

Annesi İle Babası Hazreti Hz. Ali'nin Peşinde
Resûl-i Ekremi bir gölge gibi takip edip yalnız bırakmayan Hazret-i Ali'nin bu hali anne ve babasının endişe ve telâşına sebep oldu. Bilhassa anne Fâtıma Hâtun fazlasıyla korkuya kapıldı. Kocasına
"Dikkat et oğlun Muhammed'le çok dolaşıyormuş sakın ona birşeyler olmasın" dedi.
Ebû Talib anlayışlı bir insandı. Durumu bizzat Peygamber Efendimizden öğrenmek istedi. Bunun için birgün Resûl-i Ekrem Efendimizle Hz. Ali'nin arkalarından gitti. onları Mekke'nin bir vadisinde namaz kılarken buldu. Fahr-i Kâinat'a
"Ey kardeşimin oğlu!" dedi. "Bu din ne dindir?"
Peygamber Efendimiz
"Ey amca! Doğru yola dâvet edeceklerimin ve bu dâvete koşması gerekenlerin başında sen varsın ve sen buna herkesten daha lâyıksın! Putlara tapmaktan vazgeç ve bir Allah'a îmân et" diye teklifte bulundu.
Bir an düşünceye dalan Ebû Talib sonunda şöyle dedi:
"Ben eski dinimden ayrılamam. Fakat sen üzerinde bulunduğun dinde devam et! Allah'a yemin ederim ki ben sağ kaldıkça yapmak istediğini tamamlayıncaya kadar kimse sana el uzatamaz hoşlanmadığın birşeyi sana eriştiremez" diye konuştu.
Sonra da oğlu Ali'ye döndü ve
"Oğulcağızım! Senin üzerinde bulunduğun bu din nedir?" diye sordu.
Hz. Ali
"Babacığım" dedi "ben Allah'a ve Onun Resûlüne îmân onun Allah'tan getirdiklerini de tasdik ettim. Ona uydum ve onunla birlikte namaz kıldım."
Bunun üzerine Ebû Talib
"Ey oğlum! Amcan oğlunun dinine sana da isteyerek girmek yaraşır. O seni ancak hayra dâvet eder. Ona itaat et!"168 diyerek hem Resûl-i Ekrem Efendimizi hem de Hz. Ali'yi sevindirdi. Sonra da oradan uzaklaştı.
Eve dönen Ebû Talib'e hanımı Fâtıma Hâtun telaş ve şiddetle
"Nerede oğlun? Hizmetçim Ciyad mevkiinde onu Muhammed'le birlikte namaz kılarken görmüş. Oğlunun dinini değiştirmesini uygun görüyor musun?" diye sordu.
Ebû Talib
"Sus! Vallahi amcası oğluna arka çıkmak ve yardımcı olmak elbette herkesten çok ona düşer" diyerek telaş ve endişeye mahal olmadığını ifâde etti. Sonra da "Eğer nefsim Abdülmüttalib'in dinini bırakmak hususunda bana itâat etmiş olsaydı ben de Muhammed'e tabi olurdum. Çünkü o halîmdir emîndir tâhirdir."169 dedi.

165. İbni Kesir Sîre: 1/428.
166. İbni Hişâm Sîre 1/262.
167. İbni Hişâm Sîre 1/264.
168. İbni Hişâm Sîre 1/264
169. İbni Hişâm Sîre 1/264; İbn-i Sa'd Tabakât 8/18; Taberî 2/214