Morrie Schwartz hayat dolu bir üniversite profesörü... 1994te vücudunda bir gariplik hissetmiş. 70lık vücudu artık dans derslerini kaldıramayacak kadar bitkinleşmiş. Doktora gittiğinde yakında öleceği haberini almış: Hastalık Morrieyi tekerlekli sandalyeye bağlamış.
Dersleri bırakmış evdeki bakıcının kollarında bebekliğe yeniden dönmüş. Kucaklanıp kaldırılır başkası tarafından yıkanır poposu pudralanır olmuş. Düşünmüş o zaman:

"Kendimi bırakıp yok olmayı mı bekleyeyim yoksa kalan zamanımı en iyi şekilde değerlendireyim mi?"

Sonunda ölümünden utanmamaya ve yaşamla ölüm arasındaki son köprünün bütün ayrıntılarını anlatmaya karar vermiş. Hayattaki son dersi "kendi ölümü" olacakmış.

Önce sevdiklerini toplayıp onlara bir "canlı cenaze töreni" düzenlemiş. Bizim ancak ölenlerin ardından yaptığımız sevgi konuşmalarını hayattayken dinleme ve gönlünce cevap verme şansını yaratmış. ABC televizyonunun ünlü haber sunucusu Ted Koppelın progr***** konuk olunca üne kavuşmuş. Dünyanın dört bir yanından mektup yazan röportaja gelen insanlar ona "son yolculuk"u sormaya başlamışlar. Morrienin bu sorulara verdiği yanıtlar Türkçede de yayımlandı. (Mitch Albom "Öğretmenim Morrieyle Salı Buluşmaları" Boyner Y. 1997)

Birbirinden ilginç o yanıtlardan benim aklımda kalan ders şu oldu:

"Herkes öleceğini bilir ama kimse buna inanmak istemez. Oysa öleceğimize inansak bazı şeyleri farklı yapardık. İnsan ölmeyi öğrenince yaşamayı da öğrenmiş oluyor. Budistlerin yaptığını yap ve her sabah omuzundaki küçük kuşa sor:

- O gün bugün mü?

Hazır mıyım? Olmak istediğim insan mıyım? Kariyer iyi maaş araba ve ev taksitleri... Hayattan istediğim şey bu mu?"

"Şuraya uzanmış yavaş yavaş ölürken rahatlıkla söyleyebilirim ki istediğin kadar güce ya da paraya sahip ol yaşamı satın alamazsın." diyor Morrie... "

- Son bir 24 saatin olsa ne yapmak isterdin?" sorusuna ise herkesi şaşırtacak kadar sade bir cevap veriyor:

"- Sabah kalkar jimnastiğimi yapar ardından çörek ve çayla kahvaltı eder yüzmeye giderdim. Sonra arkadaşlarımı evde güzel bir öğle yemeğine davet eder onlara ne kadar değer verdiğimi anlatırdım. Ardından ağaçlıklı bir bahçede yürüyüp renkleri kuşları seyreder doğayı içime çekerdim. Akşam sevdiklerimle bir restorana gidip yemek yer ve en güzel kızlarla tükeninceye dek dans ederdim. Ardından eve gelir mükemmel bir uyku çekerdim."

Sizin bunları yapacak vaktiniz var. Bütün yapmanız gereken arada bir omuzunuza bir bakış atıp sormak: "Bugün mü küçük kuş bugün mü?"

CAN DÜNDAR