Hiç düşündünüz mü?

agent force · 09.06.08, 01:38

Kâmil olgun mü’min anlaşmazlığa düştüğü yerde dayatmayla inatla iş yapmaz. Fanatiklik ve körükörüne inat bir mü’minin vasfı değildir. Mü’min

muhataplarıyla doğru ve helal yoldan anlaşmaya çalışır.
Size bir soru: Evde ve sokakta kendi görüşümüzü kabul ettirmek için olanca ısrarımızla direniyor muyuz? Yoksa

bizim görüşümüzün kabul görmediği yerlerde yine de bir anlaşma yolu arıyor

bir uyumlu insan örneği verme gereğine inanıyor muyuz? Yani eninde sonunda anlaşan-anlaştıran insan olmayı tercih ediyor muyuz? Böyle bir uyum ölçümüz var mı bizim?
- Bence anlaşmazlıklara maruz kaldığımız yerlerde inanmış insanlara mahsus uyum ölçümüz vardır bizim. Hem de bu uyum ölçüsünü Peygamberimiz vermiştir bizlere. Kitaplık çaptaki tek cümlelik hadisinde şöyle buyurmuştur Efendimiz:

- ‘Mümin anlaşan anlaştıran insandır!..’ Evet

kamil ve olgun mümin

anlaşmazlığa düştüğü yerlerde dayatmayı

inadı tercih etmez. Fanatik ve iddiacı biri görüntüsü vermeye yönelmez. Ne pahasına olursa olsun kendi dediğini kabul ettirme inadını sürdürmez..
- Ya ne yapar? Fedakârlıkla da olsa muhataplarla anlaşmayı

anlaştırmayı

işi tatlıya bağlamayı

helalleşerek halletmeyi esas alır. Çünkü kendisi mümindir. Mümin ise Efendimiz’in tarifiyle:
- Kendisi anlaşan başkalarını da anlaştıran adam demektir. İnanmış insanın vazgeçilmez uyum özelliği ve güzelliğidir bu anlaşma ve anlaştırma vasfı..
Olgun müminin sevimli yanını böyle tarif eden Efendimiz sevimsiz yanını da hadisin devamında şöyle ifade buyurmuştur: “Anlaşmayan ve anlaştırmaya gayret etmeyen müminde hayır yoktur!” Evet

anlaşmayan

anlaştırmaya gayret etmeyen müminde hayır yoktur.
Sözü daha fazla uzatmadan Efendimiz’in (sas) iki mümin arasındaki bir anlaşmazlığı nasıl anlaştırarak tatlıya bağladığına bakalım..
Sahabenin ileri gelenlerinden Kab bin Malik ile İbni ebi Hadred Mescid-i Saadet’e namaza gelmişlerdi. Ancak Kab’ın ötekinde alacağı vardı. Hazır yan yana gelmişken Kaab

alacağı parasını istedi. Borçlu da henüz eksiğini tamamlayamadığından hemen veremeyeceğini ifade etti. Derken gürültü Resulüllah’ın hanesinden duyulacak kadar yükseldi. Evinin mescide bakan penceresinden perdeyi kaldırarak boynunu uzatıp iki tarafa da bakan Resulüllah

iki mümin arasında bir alacak verecek anlaşmazlığı olduğunu anladı. Müminler arasındaki anlaşmazlıklar müminlere mahsus şekilde mutlaka bir anlaşma anlaştırma ile sonuçlanmalıydı. Bu

kamil müminin vasfıydı. Bunun için de gücü yeten tarafın birazcık fedakârlığı gerekirdi. Bu yüzden Efendimiz

alacaklı olan Kab bin Malik’e

sağ elinin şehadet parmağını yukarıya doğru dikerek ortasından bölme işareti yaptıktan sonra

‘Alacağının yarısını bağışla

sen bunu yapabilirsin

durumun böyle bir fedakârlığa müsaittir.’ tavsiyesinde bulundu. Kab

kamil müminin vasfını bildiğinden anlaşmaz mümin durumuna düşmek istemiyordu. Hemen cevap verdi:
- Başım gözüm üstüne ya Resulallah. Alacağımın yarısını bağışlayarak anlaşan mümin olmayı tercih ediyorum!
Bundan sonra da borçlu İbni ebi Hadred’e işaret eden Efendimiz; “Kalk git

sen de kalan borcunu getirip hemen öde. Senin de buna gücün yeter artık”

buyurdu.
- Hemen ödüyorum ya Resulallah

bu kadarını zaten hazırlamıştım

anlaşmaz mümin durumuna düşmekten Allah’a sığınırım

dedi. Böylece gürültülü bir anlaşmazlık

anında sakin bir anlaşmayla sona erdi.
Efendimiz buyurdu ki: - “Mümin anlaşan anlaştıran insandır.” Arkasından da ekledi:
- Anlaşmayan anlaştırmak için gayret göstermeyen mü’minde hayır yoktur! Bunu böyle bilin!
- Ne dersiniz evde ve sokakta biz ne haldeyiz?. Anlaşan anlaştıran mümin örneği mi veriyoruz? Yoksa aksiliklerin ve inatçılığın numunesini mi teşkil ediyoruz? Bir düşünsek nefs muhasebesi yapsak mı?

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
hiç düşündünüz mü???????	gizems	Şiir Pınarı	1	04.07.08 14:12
pkk niçin bizimle savaşıyo hiç düşündünüz mü	çılgın havacı	Türk Silahlı Kuvvetleri - Şanlı Ordumuz	3	14.01.08 03:35

09.06.08, 01:38	#1
agent force	Hiç düşündünüz mü? Kâmil olgun mü’min anlaşmazlığa düştüğü yerde dayatmayla inatla iş yapmaz. Fanatiklik ve körükörüne inat bir mü’minin vasfı değildir. Mü’min muhataplarıyla doğru ve helal yoldan anlaşmaya çalışır. Size bir soru: Evde ve sokakta kendi görüşümüzü kabul ettirmek için olanca ısrarımızla direniyor muyuz? Yoksa bizim görüşümüzün kabul görmediği yerlerde yine de bir anlaşma yolu arıyor bir uyumlu insan örneği verme gereğine inanıyor muyuz? Yani eninde sonunda anlaşan-anlaştıran insan olmayı tercih ediyor muyuz? Böyle bir uyum ölçümüz var mı bizim? - Bence anlaşmazlıklara maruz kaldığımız yerlerde inanmış insanlara mahsus uyum ölçümüz vardır bizim. Hem de bu uyum ölçüsünü Peygamberimiz vermiştir bizlere. Kitaplık çaptaki tek cümlelik hadisinde şöyle buyurmuştur Efendimiz: - ‘Mümin anlaşan anlaştıran insandır!..’ Evet kamil ve olgun mümin anlaşmazlığa düştüğü yerlerde dayatmayı inadı tercih etmez. Fanatik ve iddiacı biri görüntüsü vermeye yönelmez. Ne pahasına olursa olsun kendi dediğini kabul ettirme inadını sürdürmez.. - Ya ne yapar? Fedakârlıkla da olsa muhataplarla anlaşmayı anlaştırmayı işi tatlıya bağlamayı helalleşerek halletmeyi esas alır. Çünkü kendisi mümindir. Mümin ise Efendimiz’in tarifiyle: - Kendisi anlaşan başkalarını da anlaştıran adam demektir. İnanmış insanın vazgeçilmez uyum özelliği ve güzelliğidir bu anlaşma ve anlaştırma vasfı.. Olgun müminin sevimli yanını böyle tarif eden Efendimiz sevimsiz yanını da hadisin devamında şöyle ifade buyurmuştur: “Anlaşmayan ve anlaştırmaya gayret etmeyen müminde hayır yoktur!” Evet anlaşmayan anlaştırmaya gayret etmeyen müminde hayır yoktur. Sözü daha fazla uzatmadan Efendimiz’in (sas) iki mümin arasındaki bir anlaşmazlığı nasıl anlaştırarak tatlıya bağladığına bakalım.. Sahabenin ileri gelenlerinden Kab bin Malik ile İbni ebi Hadred Mescid-i Saadet’e namaza gelmişlerdi. Ancak Kab’ın ötekinde alacağı vardı. Hazır yan yana gelmişken Kaab alacağı parasını istedi. Borçlu da henüz eksiğini tamamlayamadığından hemen veremeyeceğini ifade etti. Derken gürültü Resulüllah’ın hanesinden duyulacak kadar yükseldi. Evinin mescide bakan penceresinden perdeyi kaldırarak boynunu uzatıp iki tarafa da bakan Resulüllah iki mümin arasında bir alacak verecek anlaşmazlığı olduğunu anladı. Müminler arasındaki anlaşmazlıklar müminlere mahsus şekilde mutlaka bir anlaşma anlaştırma ile sonuçlanmalıydı. Bu kamil müminin vasfıydı. Bunun için de gücü yeten tarafın birazcık fedakârlığı gerekirdi. Bu yüzden Efendimiz alacaklı olan Kab bin Malik’e sağ elinin şehadet parmağını yukarıya doğru dikerek ortasından bölme işareti yaptıktan sonra ‘Alacağının yarısını bağışla sen bunu yapabilirsin durumun böyle bir fedakârlığa müsaittir.’ tavsiyesinde bulundu. Kab kamil müminin vasfını bildiğinden anlaşmaz mümin durumuna düşmek istemiyordu. Hemen cevap verdi: - Başım gözüm üstüne ya Resulallah. Alacağımın yarısını bağışlayarak anlaşan mümin olmayı tercih ediyorum! Bundan sonra da borçlu İbni ebi Hadred’e işaret eden Efendimiz; “Kalk git sen de kalan borcunu getirip hemen öde. Senin de buna gücün yeter artık” buyurdu. - Hemen ödüyorum ya Resulallah bu kadarını zaten hazırlamıştım anlaşmaz mümin durumuna düşmekten Allah’a sığınırım dedi. Böylece gürültülü bir anlaşmazlık anında sakin bir anlaşmayla sona erdi. Efendimiz buyurdu ki: - “Mümin anlaşan anlaştıran insandır.” Arkasından da ekledi: - Anlaşmayan anlaştırmak için gayret göstermeyen mü’minde hayır yoktur! Bunu böyle bilin! - Ne dersiniz evde ve sokakta biz ne haldeyiz?. Anlaşan anlaştıran mümin örneği mi veriyoruz? Yoksa aksiliklerin ve inatçılığın numunesini mi teşkil ediyoruz? Bir düşünsek nefs muhasebesi yapsak mı?

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Hiç düşündünüz mü?

Hiç düşündünüz mü?

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)

Benzer Konular