Bugün hayat ağacımdan bir yaprak daha düştü.
Oysa sonbahara daha o kadar çok vardı ki...
Bu ansız geliş daha doğrusu gidiş beni bir adım daha yaklaştırdı yıkıma...
Biri daha vurdu yorgun vücuduma tekme...
Halbuki bu sefer demiştim bu sefer
"herşey güzel olacak"...yine olmadı...
Bu sefer daha zordu yaşananlar.
Çünkü daha hayallerim bile bitmemişti sen gittiğinde...

Oysa
oysa ben seni yüreğimin en kuytusuna koymuştum... Kimseler görmesin ellerini tutmasın
seni sevmesin diye...
Hayallerini hayallerim yapmıştım
sadece mutlu ol diye...
En sevdiklerimden bile vazgeçmiştim
sen kıskanma diye...
Bir gülüşüne dünyayı değiştirmiştim
sen sadece gül diye...
İnsanları yarı yolda bırakmıştım
sen istemedin diye...
Gitmek istediklerime gitmemiştim
sen gitme dedin diye...


Şimdi dönüp bakıyorum hayatıma
gördüğüm ürkütüyor beni.
Yıkık duvarlar parçalanmış kalpler yalnızlıktan ilgisizlikten solmuş çiçekler....


Ah ahhhah çekmemek eldemi be yüreğim
baksana neler yapmışız beraber.
Bak değmeyenler için ne değerleri yıkmışız...
Ne umutları yırtıp atmışız hayat takviminden...
Kimini vurmuşuz yüreğinin en derininden kimine isyan etmişiz hiç ağzımızdan çıkanları düşünmeden
kimini öyle yormuşuz ki....

Gözümüz görmez olmuş
kulaklarımız duymaz
yüreğimiz sevmez olmuş başkasını...

Geçte olsa yüreğim anladım gerçeği
o beni onu sevdiğim gibi sevmemişki...

O bana benim ona baktığım gibi bakmamış ki...

O bize bizim onu değerli tutuğumuz kadar
değer vermemiş ki...

Şimdi söyle yüreğim o sevilmeye değer mi gözyaşıma değer mi en önemlisi seni acıtmaya değer mi ...