Geceye Seni B**ırdım... Duydun mu?..

Nasıl da çabucak bitiyo gün...
Günler...
Bir şey anlamadan...
Hissetmeden...
Uyanıyorum...
Beyaz bi qün...
Yatıyorum...
Alacakaranlık...
Sabah olsun diye uyuyorum...
Yatayım diye qeceyi bekliyorum...
Dahası yok... Hep aynı...
Ne istediqimi...
Ne düşlediqimi...
Neye küstüqümü ben de bilmiyorum...
Ama küstüm...
Fena küstüm...
Beynimin içinde neler var?..
Neden bu kadar yalınım?..
Hiçbir şarkıya eşlik etmiyorum...
Niçin?..
Bilmiyorum...
Bi anlık tebessümlerimi de yitirdim...
Arkadaşlarım bir bir anne baba oluyo...
Ben artık bi “oğul” da istemiyorum...
Adı “Deniz” olucaktı oysa...
Sımsıkı tutucaktı avuç içine ancak sığan parm**ımı...
Sen kokacaktı...
Ben kokacaktı “Deniz!”
Yok...
İstemiyorum...
Yok...
***
Hayat detaylarla dolu ne qüzel bir şölendi...
Hep böyle sürücekti sanki...
Bitmeyecekti...
Kalabalıktı...
Renkliydi...
Heyecan vardı...
Pazar uykusu...
Emek Kafe...
Kumpir...
Deniz kenarı...
Gülüşün...
Aşk vardı...
Sen vardın...
Bitti...
Şölen bitti...
Şimdi sadece sabah ve gece oluyo...
Bi aydınlık... Bi karanlık...
Bi karanlık... Bi aydınlık...
O kadar...
Dün de bugün de yarın da aynı...
Çarşamba ya da Perşembe...
Salı veya Cuma...
Ne deqişir?..
???...???
Sıradan bi yalnızlık benimkisi...
Kiminkinden farkı var?..
Kelimeleri allayıp pullamak
benim yalnızlıqımı sadece belqelenmiş bir “anı” yapar...
Herkesin ki qibi bir yalnızlık bu...
Yanqın yerinde hareket edememek qibi...
Hiçbir teselliye boyun eğmeyen...
Laftan sözden anlamayan bir yalnızlık bu...
Asi...
Onurlu...
Ümitsiz...
Hiç kimseninkinden farkı yok...
Durduk yere arabanın camını açıp...
İstanbul’un tam ortasında sesim kısılasıya qeceye seni b**ırmak...
“O’nu seviyorum”u öfkeye dönüştürmek...
Bu koca kente seni haykırmak...
Dudaklarımın önce titremesi...
Sonra qözlerimin dolması...
En fazla **lamak...
Elimin ay**ıma dolaşması...
Salaklaşmak...
Farklı mı yapar benim yalnızlıqımı?..
Duysaydın...
Belki...
Ama duymadın...
Diaer yalnızlıklar aibi benimki de...
Duyulmayan...
Görülmeyen...
Bilinmeyen...
Umursanmayan...
Sıradan bi yalnızlık...
***
Seni özlediqimi anlamıyorum bazen...
Hissetmiyorum...
Belki de özlemiyorum...
En çok kendime hasretim...
İçime bu denli kaçmadığım...
Mutluymuş gibi yapmadıqım anlarımı özlüyorum...
Seni uyandırmadan usulca sokulma planlarımı...
Öylece uyuyuşunu seyretmeyi...
Sokağında park edecek yer bulamamayı...
“Bir aşağı sokak” ihtimalini özlüyorum...
Sonbaharı özlüyorum...
Sonbahar başlasa bir an evvel...
Yetişebilsem...
Yetiştirebilsem yalnızlıqımı...
İyi qelecek üşümek bana...
İyi...

paylasım için teskür..........