Sensizlğimin adını yüreğim koydum.

Çünkü ne fırtınalar ne boranlar yaşadı,yokluğunda.

Her gece durmaksızın ağlasa da

Gözyaşlarını gizledi,göstermedi kimselere

Hasretini,özlemini satırlara yükledi.

Her doğan yeni günden bir umut,bir ışık bekledi.

Bekledi sabırsızca yılmadan ,usanmadan.

Bir küçük resimdi,elinde kalan

Tek tesellisi oydu belki

Çaresizliğini.umutsuzluğunu unutturan

Geceleri yıldızlara bakar.dalar giderdi

Sorgusuz sualsiz.

Hüznünü,kederini yıldızlara yüklerdi.

Konuşurdu onlarla,içini dökerdi

Kimselere de belli etmezdi acısını.

İçi kan ağlasa da ,viran.talan olsa da

Umursamazca beklerdi ,özlerdi

Üşürdü kuytu karanlık köşelerde

Titrerdi...

İçindeki yangını bile onu ısıtmaya yetmezdi

Aklına geldikçe sen....kanardı yara

Küllenmiş sevdan yeniden alevlenirdi

Gözyaşları bile bu ateşi söndürmeye yetmezdi.

Evet adı YÜREĞİM di bu sensizliğin

Belki o sevmişti seni benden de çok.

Belki o istemişti seni en çok

Bu kadar arzulu,bu kadar içten ve gerçekten.

Ne ettiyse kendine etti

Seni böyle candan yürekten ve delice

Bir tek o sevdi.

Şimdi ise sensizliğin çölünde

Yanar yanar,kavrulur gider şimdi.