Meleklerde ağlarmış günün birinde.Yapayalnız kaldığında , oturupda bir başına. Sakın ağlarmıymış melekler deme ağlar işte.

Hemde gzöyaşlarını içinde sakla¤¤¤¤¤.Kanatlarını yüzüne siper yaparak. Tüm kırılmışlıklarını saklarda içine. Yine koşar herkesin derdine yardımcı olmaya. Kulların gözyaşlarını silerde kendi gözyaşlarını saklar kanatlarının ardına.

Ağlar meleklerde , herşeye .Ne biliyorki insan oğlu , ne bilirki onun kırılganlığını , acılarını.

O da sevmiştir belki. O da imkansızca tutulmuştur belki. Bilirim melekler biz insanlar gibi değilki.Olmaz ama , hadi oldu diyelim Ama Azrail aşık olurmuş ya canını alacağı kula günün birinde , kulda vurulurmuş ya görmeden daha.

Bilmezmiş ya alır Azrail canını. Ama inatla , ısrarla ister ya can alıcı meleğini. İşte başlamıştır aşkın imkansızlığı orda. Kul sever azraili , vermek ister canını seve seve . Azrail de almak istemez o canı seviyordur çünkü delice.

Yapıcak bi şey yoktur. Azrail alacaktır kulun canını. Kulda verecektir canını Aşk bu ya . Yoktur yapacak birşey.

Ve zaman kum saati gibi akıp gider herkesin avuçlarından. Biter tüm umutlar , yaşanabilecek sadece kalmıştır bir kaç saat. Belki varsa şans bir kaç saat. Gelmiştir veda zamanı. Son bir öpücük borçludur azrail kula , o son öpücük en son vurucu hamledir. Artık kulun canı dudaklarından kalbine inmiştir .

İMKANSIZ AŞK öyle bir zehirdir ki , işlemiştir bile azrailin ruhuna. Kulsa hiç pişman olmamıştır , öldüğünden yok olduğundan . AŞK uğruna , feda etmiştir fani bedenini.

Ama meleğinde ruhu gitmiştir ölen kulla beraber. Artık yoktur yaşamanın bir anlamı. Ve ağlar meleklerde , hiç istemeden meleklerde düşer yerlere