Güneş ve yıldızlar tutuyor zamanı

Gün sarkıtıyor kendini kollarıma

Söküyorum işte dokuduğum tüm çile yumaklarını

Eğilerek sığınıyorum dimdik duran umutlarıma

Zihnimdeki tüm dağınık cümleleri

Mazinin sandığına kaldırıyorum

Defnediyorum kurumuş çiçeklerimi

Gülümseyen yüzlerin koca afişlerini asıyorum

Cadde Boylarina

Ve kalbimin rıhtımına
Kurak ellerimde taşıyorum yağmur sularını

Eritiyorum katı kırgınlıklarımı

Ve sonra…


Yaşamanın hükümlerini anlatıyorum

Terlemiş sözcükler kalemimin ucuna asılıyor

Çünkü her şeye rağmen…

Yaşamak için dürüst olmalıyım

Umudu semaya kaldırmanın niyetinde

Acıları gösterimden mi kaldırmalıyım?

Ben buluntu fotoğraflarla oynamıyorum

Zehirli sarmaşıkların çalılığında

Sızıların iniltisinde yazılan notaları okuyorum

Ve vakti geldiğinde

Mutluluğu sarıyorum ipek kumaşlarıma

Ama her an daha iyi biliyorum

Tozlarını silksek de hayatın

Dumanı yakıyordu boğazımızı

Sen Söyle!

Bülbül mutluluk şarkılarını söyledi diye

Hiç mi derde uğramamıştı?
Ya Gül...


Bülbül, dikenli tellerine saplandığı zaman

Tecrübe etmemiş miydi derdin kelimeleriyle konuşmayı?

Ama mutluydu Gül-bülbül aşkı

Sevdanın yalın halleriydi

Çünkü yaşamanın hükümleri

Derdin içinde mutluluğu ayağa kaldırabilmekteydi