Susan,yanlış teşhis sonucu görmez olmuştu.Hayatta tek dayanağı artık eşi Mark’tı.Mark hava kuvvetlerinde subaydı.Susan gözlerini kaybedince Mark karısının umutsuzluğunu hemen fark etmişti.Ona yeniden güç kazanması,kaybettiği güvene yeniden sahip olması için yardım etmeliydi.Susan kendi kendine yeterli olduğuna inanmalı,kimseye bağımlı olmadan yaşayabilmeliydi.Susan’ı işine dönmeye ikna etti.Peki ama evden işe nasıl gidecekti ? Genelde otobüsle giderdi.Ama şimdi korkuyordu.Mark her sabah onu işe bırakmayı önerdi.İlk günler Susan kendini rahat hissetti.Ama bir süre sonra Mark başkasına bağımlı yaşamanın Susan’ı mutlu etmediğini fark etti.İşe eskiden olduğu gibi kendi başına otobüse gitmeliydi.Ama Susan hala o kadar hassas,o kadar kırılgan,o kadar öfkeliydi ki…”Otobüs” lafı ağzından çıkar çıkmaz,Susan öfkeyle haykırdı ; “Ben körüm.Nerede olduğumu,nereye gittiğimi nasıl anlarım ? Galiba benden kurtulmaya çalışıyorsun.” Mark kırıldı ama belli etmedi ; “Otobüsü arabayla takip edeceğim.Sen yolculuğu tek başına yapmaya hazır olana kadar…” Mark iki hafta,Susan’ın otobüsünün arkasından gitti.Karısına görme dışındaki duyularını nasıl kullanacağını anlattı.Kulakları ona nerede olduğunu sölüyebilirdi.Otobüs şöförü ile ahbap olursa,her şey kolaylaşır,şöför her gün önde bir yer ayırırdı.Nihayet Susan yolculuğu tek başına yapmaya hazır olduğunu hissetti.Pazartesi sabahı “Hoşça kal” dedi kocasına…Pazartesi,Salı,Çarşamba…Her gün mükemmel geçti Susan için.Kendini hiç bu kadar iyi hissetmemişti,tek başına başarıyordu.Günler böylece geçerken bir sabah,şöför şöyle dedi Susan’a : “Sizi kıskanıyorum bayan,sizin kadar sevilmek ve sevgiyle korunmak çok hoş bir duygu olmalı.” “Nasıl yani ? “ dedi Susan.”Günlerdir,her sabah yakışıklı bir subay köşede duruyor,siz otobüsten inene kadar izliyor.Yolu kazasız geçmenize bakıyor,ofisinize girene kadar ayrılmıyor.Sonra size bir öpücük yolluyor ve yürüyüp gidiyor.” Mutluluk gözyaşları Susan’ın yanaklarından akmaya başladı.Ve birden hatırladı Mark’ı hiç görmüyordu ama bir haftadır yanına olduğunu hem de öyle kuvvetli hissediyordu ki.Gerçekten çok talihliydi.Öyle bir armağan vermişti ki ona hayat,görmekten daha değerliydi.Bu armağanın varlığına inanması için görmesi gerekmiyordu.Çünkü sevginin aydınlatamayacağı karanlık yoktu.

Mehmet Coşkundeniz