"Güller solduğunda menekşeler açmaya başladığında ıssız kırlarda
bir ismini sayıklarım
kaybolmayı hayal ettiğim bu zaman yolunda"....

"Öylesine bir duygu ki bu kalbimin rıhtımında
rüzgardan savrulan sonbaharın hazan yaprakları gibi savruldum sana dünyanın tüm kahırlarını unutmuşçasına her şeyi bırakırcasına koştum sana".

Aşk değil midir yaşananları kör düğüm gibi bağlayan ve çözülmek istedikçe bize daha sıkı dolanan. Tarifini bilemediğimiz belki de tarifinden korktuğumuz duyguların sınavı.
Aşk değil midir gözlerimizi kör edip yolunu şaşırdığımız sokakların başlangıcı.
Oysa ki o yolları her gün geçmişizdir her defasında baktığımız evlerin ağaçların yönünün değiştiğini görürüz zamanı geldiğinde.

Aşk değil midir başımızda esmeye başlayan o çılgın rüzgarların yönlendiricisi ellerini tutarken kalbimin titreyişi değil midir aşk.

Dalından koparılan ince dallı narin gülün üzerindeki çiğ taneleri kadar sıkıya
sıkıya bağlanmaktır aşk düşmemek için kurumamak için hep sarılmak ister güle. Bıraksa ellerini düşeceğini bilir korkar ve hep gülün üzerinde parlayan su damlası olarak kalmak ister. Sadakatini göstermek ister hiçbir zaman onu kurutmayacağına söz verir her gün bir su damlası damlar gülün üzerine.

Aşk değil midir çocukçasına bizi ağlatan zamansız gözlerimizden süzülen yaşların ürpertisi.

“Geceleyin uykundan uyandığında aklına düştüğü oluyor mu sana bakan bir çift aşık gözün bakışları yanağını okşayan sesi gülüşü satır aralarında dokunuşu tenine dokunduğunda.

Anlamını veremediğin duyguların arasında buluyor musun kendini çabalayıp kurtulmak istediğin ve her defasında kendini sözlerinde bulduğun o manasını bilmediğin karmaşıklıkta tüm gününü özlem ateşiyle yakıyor mu?

O zaman uzat ellerini ellerim sende.
Hadi bak gözlerime gözlerimde kendini göreceksin.
Hadi at yaşadığın yorgun yılları üzerinden bir umut değil bin umut bir söz değil bin söz binlerce kişiyi içine alan bir kalp değil
sana
Tek bir kalp sunuyorum…”