Bu bulutlar hep kara olmayacak böyle başımızın üstünde... Gök maviliğini koyuverecek belki bir gün... Belki de ılık ılık billur yağmurlarında ıslatarak... Zayıflamış, solmaya yüz tutmuş çiçekler canlanacak, filizlenecek... Zamanı durduracağız o vakit... Gidişlerin hepsini sileceğim lugatlardan, ayrılığa dair ne varsa topraklara gömeceğim en derinlere! Gülüşlerimizi güvercin kanatlarına yükleyip uçuracağız iklimler ötesine... Sen bende olacaksın, ben sende, bizse başka alemlerde! Ne acı, ne de keder çalmayacak yürek kapımızı...Bir gün mutlaka sönecek kıvılcımlardan doğan bu özlem yangınları, alevlerin yerini aynı renk güller alacak tenin kokulu... Geceleri ile gündüzleri, yani karanlıklar ile aydınlıkları birbirine bağlayacağız... Umudu, tükenen yada tükenmeye yüz tutmuş... Onu da alacağız yanımıza... Özlediğimiz her şeyi, özlemide, özlenmeyide...
Doğaya bakacağız, renklere, renksizliğe. Haykıracağız, bazen sessizce bir köşeye çekilip, sesleri dinleyeceğiz... Bize ait olanıyla da olmayanıyla da. Dostluğa sarılıp, anlamına kadar yaşayacağız. Kitapları alacağız, okuyacağız, ateşler içinde yakacağız her tür kötülüğü, duman duman savrulacak KÖTÜLÜKLERİ gökyüzüne...
Bir melodi duyucağız bazen de...Bize ait bir melodi...Ve bir çocuğun içtenliğiyle, saflığıyla ,doğallığıyla bakacağız, bizimde bir zamanlar olduğumuz gibi...Ve dünyayı avuçlarımıza alıp, anlatacağız insanlığa...
Sana ne sabır diliyorum, ne de umut vaad ediyorum...Sadece ikimiz için dua ediyorum... İçimz de kin varsa sönsün diye...

paylaşım için tşk