Kalbim gözlerine takılıp düşerken, yağmurlar yağıyordu bu şehre.
Mevsimsiz yağmurlar mevsimindeyim şimdi.
Gözyaşlarımla yağmura bıraktığım, gözlerin değil mi?
Yağmurlar bitince unutur muyum gözlerini?

Gözlerinin ışığı, ucu kalbimde yanan ateşin parıltısıdır ancak…
Pervasız bakışlarının pervanesiyim.
Öyle kaç bakışınla daha vurulur kalbim bilmem.
Her bakışınla kanayan, ama bir türlü kanamadığım gözlerinin, pervanesiyim.

Yağmurlu bir gecede sığındığım bir hüzzam şarkı kadar mahzun kalbim.
Her hüzne karşılık bir umudum var benim.
Umut, kara gözlerinde ki aydınlıktır sevgilim.
Senden başlasam,sana gelsem vefalı mıdır gözlerin?
Benden sana giden yolun sonunda ,senden sana giden yolda kendimi arıyorum. Dursam gelir misin?
Yürüsem,bekler misin ?
Geri dönsem, ‘gelseydin’ der misin?

Hisleri tarifsiz kılan, sesleri suskunluğa kundaklayan gözlerindir.
Gözlerine yaklaşırken, uzaklaşan sen mi yoksa ben miyim?
Hep uzakta mı biter yollar? Biri biter öteki mi başlar?

Zordur gözlerini,kalbimde saklamak..
Sende mi, gözlerinde mi yüreğim?

Gözlerinde mi doğuyor sabahlar,gözlerinden mi batıyor güneş….
Bir önceki günden kalma sitemler, seher vaktinin ferahlığında kayboluyorsa gözlerini sevdiğimdendir ve seni sevdiğimdendir hüznü sahiplenişim.

Aklımın ermediği,kalbimin bilmediği, gözlerinden süzülen bir melodiye kapılan yüreğim, suskunluğu giyindi şimdi.
Sessizliğin kıskacında, özgürlük istiyorum..

eline saglık emrah