Hayat geçiyordu ellerimin arasından ben bir evin köşesinde
yalnızlığımla başbaşaydım. Yaşanmamış zamanarım yapşanmamış öykülerim
vardı mevsimler hep kayıptı. Sahipsiz gecelerin yorgunuydum ben. Bana
eşlik eden duvardaki gölgelerdi onlar sadece ayaldi.

İçimde gizli kalbış sevinçlerin açığa çıkmamış heyecanları birtürlü
hayata geçirilememiş mutluluk formulleri taşıyordum. Kimse bilmiyordu
bende anlatamıyordum. Aşk kapıdan bile uğramıyordu yada ben onu
göremiyordum.

Mavi bile çoktan terkedip gitmişti. Oysa ben sevdiğim her
kadınıngözünde maviyi arardım. Gözünün rengi ne olursa olsun eğer aşk
varsa ben görürdüm o mavi pırıltıyı. Aşkın rengi maviydi çünkü.Vebana
tek kelimeyle aşkı anlat deseler "mavi" derim.

Birsomun ekmekse umut ben onu çoktan yiyip bitirmiştimde yerdeki
kırıntıları yopluyordum artık.

Ne çocuk resimleri ne filmler ne kitaplar hiçbiri umrumda değil.
Hani yemeyerek yaşamanın yolunu bilsem yemekte yemiyeceğim. Yediğim
her yemekten ayrı bir keyif alan uzun sofra sohbetlerinin rakı
muhabbetlerinin tutkunu olan ben birkaç lokma atıp ağzıma miğdemin
canavarlığını dindirmekten baka birşey yapamıyordum.

Şarkıları bile dinlemeyi çoktan bırakmıştım. şarkılar içimi acıtıyor
şarkı batıyor ama acıtmıyor senin sevdan diyor. Ben tersine o acıyı
yüreğimin en derin yerinde hissediyordum.

Uzun sessizliklerin adamı oldum. Kendimle konuşmaya bile korkuyorum.
Ağzımdan çıkacak sözcüklerin neler olabileceğini biliyorumda ondan.
Buyüzden konuşmamayı tercih ediyorum.

Hiç böyle olmazdım ben yaşama böylesine yılgın böylesine soğuk
böylesine uzaktan bakmazdım ben. En soğuk kışta bile beni kimsenin
görmediği güneşler ısıtırdı beni. Karda çiçekler açtırırdım. Çünkü sen
vardın. Sen aşktın sen maviydin sen güneştin sen rengarenk çiçektin
sen yüreğimdeki ateştin.

Sen gülüşlerimin adı sen umutlarımın kaynağı sen hayatımın anlamıydın
hayır hayır sen hayattın ve birgün gittin. Gitmek istiyordun
gittin.gidişine izin verdim gidene kal demedim hiçbir zaman gittin.
Oysa ne çok sevmiştim seni ne çok. Senin verdiğin hüzün böyle
birşeymiş demekki öğreniyorum. Acı veriyor zor oluyor ama
öğreniyorum.

bu dünyadan birkez geçeceğime inanıyorum. Eğer gösterebileceğim
herhangi bir davranış yada yapabileceğim bir iyilik varsa şimdi
yapmalıyım çünkü bu yalun dönüşü yok.

Ölüm acı...
Geride kalansa gecikmiş sevgiler. Herzaman unutulan sevgiler acı haber
ortaya çıkınca açığa çıkan sevgiler sevgi ise güzel olan.

Ne gtarip bir ikilem.
ölüm sevgiyi hatırlatıyor ve gariptirki insana en yakışan duyguyu
açığa vuruyor. Nefes alışlarının zorlandığı bir hastane odası bir
kenar mahallenin metruk harabesinde süren bir yaşam yada omuzlarda
yapılan son yolculuk anı. Birde bildiklerimizi bize hatırlatıyor.

yaşamın bir yerinde çok yakınımızda olduklarını anımsıyoruz.

Mavi öldü yüreğimdeki aşk ateşi söndü. yerinde bozdağ var artık
baharsa bana çok uzak...

paylaşım için teşekkürler...