SüPEEr Bir Aşk HİkAyesi
Aşk Hikayeleri bölümde SüPEEr Bir Aşk HİkAyesi konusunu görüntülüyorsunuz.Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta
okuyordu öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra ...
| |
| |||||||
| Kayıt ol | Yardım | Üye Listesi | Ajanda | Arama | Bugünki Mesajlar | Forumları Okundu Kabul Et |
04.10.08, 13:40
| #1 |
| |  SüPEEr Bir Aşk HİkAyesi Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta okuyordu  öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra birkere bir kere bir kere daha karşılaşabilmek için hep aynısaatte aynı duraktan aynı otobüse bindiler. Gençtiler çokgenç... Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başrdılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için her sabah erkendenevlerinden çıkıp şehrin öbür ucundaki o durağa onlarındurağına geldiklerini gülerek itiraf ettiler bir süre sonra... Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz bazen parasız kaldılar amaöylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan alışkanlıklara yenik düşen banka hesabında parakalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri yıllar yılları kovaladıkçasevgileri de büyüdü büyüdü... Tek eksikleri çocuklarınınolmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman çocuk sahibi olmayınca “bütün mutlulukların bizim olmasını beklemekbencillik olur” diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine sevgilerini büyüttüler... “Senin için ölürüm”derdi kadın sımsıkı sarılıp adama ve adma “Hayır ben seniniçin ölürüm” diye yanıt verirdi hep... Bazen eve geldiğinde aynanın üzerinde bir not görürdü kadın Bir tanem kütüphanenin ikinci rafına bak....” Kütüphaneninikinci rafında başka bir not olurdu “Mutfaktaki masanınüzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma” Mutfaktaki masadan salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuyakoşturan kadın sonunda kimi zaman bir demet çiçek kimizaman en sevdiği çikolatalar kimi zaman da pahalı armağanlarlakarşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten.... Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde daha az çalışmaya karar verdiler. Adam hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken harap durumda bir ev gördü kadın üzerinde “satılık” levhasıasılı olan. “Ne dersin bu evi alalım mı?” dedi adama. “Buviraneyi yıktırır harika bir ev yaparız. Projeyi kafamdaçizdim bile. Kocaman terası olan martıları kahvaltıya davetedeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı...” “Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?” diye yanıt verdi adam. Amerika’daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun burası bizimdir artık....”Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde ayrılmaları zor oldu adam Amerika’ya giderken. Her gün hersaat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra kocasında bir tuhaflık olduğunu fark ettikadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için sahildeki evi hatırlattı ve çizdiğiprojeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: “Canım o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut...” Mutsuzluk mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acıdaha da çekilmez gelir. Kadın hiç sevmedi bu beklenmedikmisafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama “Senin içinölürüm biliyorsun ne olur anlat”diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam duyarsız ve sevgisiz biriyle yerdeğiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça beton duvarlara çarpıyordu kadın her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği... Bir gün çocukluğunun gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken “Artık dayanamıyorum sana söylemek zorundayım” diye sözünü kesti arkadaşı. “O seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya....” ’’Sus sus çabuk duymak istemiyorum buyalanları” diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını kendisini kıskanmaklasuçladı.... Ertesi gün öğle vakti o restoranın hemenkarşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın... Akşam kocası eve gelir gelmez bazen bağırıp bazen ağlayarak bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken “son bir kez kucaklamak isterim seni” diyecek olduama kadın “defol” dedi nefretle...İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın sevgilisiyle birlikte Amerika’ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında onu halasevdiğini hissedince ağlama nöbetleri geçiriyor aşkın yerini en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu. Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile kadının derdine çareolamamıştı. Bir sabah ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı.Kapıyı açtığında karşısında o kadını gördü. “Sen buraya neyüzle geliyorsun” diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. Lütfen içeri girmeme izin ver mutlaka konuşmamız gerekiyor.” dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: “Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerika’daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını hep söylediğin gibionunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi.Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika’ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış bakıcısı beni aradı sonanda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi...” Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta “Lütfen bütün notları sırayla oku birtanem” diyordu... Sırayla okudu; “Seni çok sevdim” “Senisevmekten hiç vazgeçmedim” “Senin için ölürüm derdin hepdoğru söylediğini bilirdim.” “Fakat benim için ölmeni istemedim” “Şimdi bana söz vermeni istiyorum.” “Benim için yaşayacaksın anlaştık mı?” son kağıdı eline alırken kutudabir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı: “Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken ben hep seni izliyor olacağım....” |
|
Normal
